ಆರಿ ಹೋದವು
ನೂರು ದೀವಿಗೆಗಳು
ಕೋಟಿ ಕಂಗಳ ಬೆಳಕ ಕಾಯಲು
ಕರಗಿ ಹೋದವು
ಸಾವಿರ ಆಸೆಗಳು
ಕೋಟಿ ಭಾವಗಳ ಒಂದು ಮಾಡಲು

ಕೋಟಿ ಪ್ರಣಾಮಗಳು
ಆ ಬೆಳಕ ಕಾಯ್ದ
ಉಕ್ಕು ಕೈಗಳಿಗೆ
ಅನಂತ ನಮನಗಳು
ಆ ಬೆಳಕಿಗುಸಿರು ಹೊಯ್ದ
ಅಮರ ಜೀವಗಳಿಗೆ

ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ
ನಡೆದಾಡುವ ಪಿಶಾಚಗಳು
ಮಾನವರಾದುದಕ್ಕೆ
ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ
ಅವ ಪೊರೆದು ತಾ ಬದುಕುವ
ರಕ್ತ ಪಿಪಾಸುಗಳಿಗೆ

ಇನ್ನಾದರೂ
ಮೇಲೇಳುವ
ಈ ಹಾಳು ನಿದ್ದೆ ಸಾಕು ಮಾಡಿ
ಅಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವರ್ಗವ
ಭೂಮಿಗಿಳಿಸುವ
ಒಂದೇ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ

—ಗಣೇಶ

 —-

 ಪುಟ್ಟಾ………

ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಗ್ತಿದೆ ಕಣೆ. ಮಳೆಗಾಗಿ ಕಾದ ನೆಲ, ಮಳೆ ಬರದೆ ಇದ್ದಾಗ ಬಿಡುವ ನಿಟ್ಟುಸಿರನಷ್ಟು ತಾಪ ಒಳಗೆ ಸುಡ್ತಾ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಡೋ ಖಿನ್ನತೆ ಜೊತೆಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪೂ ಸೇರಿಬಿಟ್ರೆ, ಥೂ… ಇದೂ ಒಂದು ಬದುಕಾ….?? ಅನ್ಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಕಣೆ. ಆ ಬೇಗೆ ಯಾರ್ಗೂ ಬೇಡ ಕಣೆ. ನಿನ್ನ ನೆನಪೋ, ಅದೂ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ. ಕಡಲಿಗಾದ್ರೂ ತೀರ ಮೀರದ ಸಂಯಮ ಇರುತ್ತೆ, ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಸರಿ ಬೇಡದ ಅತಿಥಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ, ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ ಏನೋ ಮರೆಯದ ಬೇಸರ ಉಳಿಸಿ ಹೋಗ್ತಾನಲ್ಲ ಹಾಗೆ. ಯಾಕೇ ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ಕಾಡಿಸ್ತಿ ..? ಪಾಪಿ, ನೀನು ಎದುರು ಬಂದಾಗ ಆಡೋ ಮಾತೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲೋ ಮಾಸ್ತರರ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಬೆದರಿದ ಹುಡುಗರ ಹಾಗೆ ಗಂಟಲ್ಲಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಹೋಗ್ತವೆ. ಅದಾವ ಮಾಯೆಯೇ ನಿಂದು….? ನಿನ್ನ ನೋಡ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡ್ತಾ ಹಾಗೇ ಇಡೀ ದಿನ ಕೂತ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಡ್ಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ನಿನ್ನನ್ನ ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಬಯ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿರೋ ನಾಲಿಗೆಗೂ ಅದು ಮರೆತು ಹೋಗಿ ನಿನ್ನನ್ನ ಹೊಗಳ್ತಾ ಹೊಸಾ ಕವನ ಕಟ್ಟುತ್ತೆ.

ಪುಟ್ಟಾ , ಒಂದಂತೂ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನ ನನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೀತ್ಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯಾನೆ ಇಲ್ಲಾ ಕಣೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ ನೀನೆ ಕಣೆ. ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಗೂ, ಮೊದಲ ಮಗುವಿಗೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಕಣೆ. ಬೇಕಾದ್ರೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ತಾಯಿನೇ ಕೇಳು ಮೊದಲ ಮಗುವಿನ ಪುಳಕ ಹೇಗೆ ಅಂತ. ನೀನೊಂತರಾ ಮರೆತೂ ಮರೆಯದ ಹಾಡು, ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಜ್ನೆ ತಪ್ಪಿದ್ರೂ ಗುನುಗೋ ಹೆಸರು. ಪಾಪಿ ನಿಂಗ್ಯಾವಾಗ ನಾನು ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿನೋ..? ನೀನ್ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಬೆಳಕಾಗ್ತೀಯೋ…? ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಕಣೆ ಆ ದಿನಕ್ಕೋಸ್ಕರ. ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕಡೇ ದಿನ ಆದ್ರೂ ಸರಿ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತೀನಿ.. ಮರೀಬೇಡ….

ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ,

……………………………………..

ಹೆಸ್ರು ಬೇರೆ ಬರೀಬೇಕ..?? ನಿನ್ನ ಮನಸನ್ನೇ ಕೇಳು.. ಅದು ಹೇಳುತ್ತೇ…..

—- ಗಣೇಶ….

…… ಗಣೆಶ…

ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಕೂತ ಕನಸಿಗೆ,
ನೂರು ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟವಳು..
ಮನದೊಳಗೆ ಅವಿತ ಪದಕೆ
ಕವಿತೆ ಹೆಸರ ಇಟ್ಟವಳು..

ಬರಿದಾದ ಎದೆ ಕಾಗದದಿ,
ಒಲುಮೆ ಹಾಡ ಬರೆದವಳು..
ಮೌನದ ನೀರವತೆಗೆ,
ಸಂಗೀತ ಕಲಿಸಿದವಳು..

ನಗುತ ನೀ ನಿಂತಾಗ
ತೊಲಗಿತು ಆ ಕಾರಿರುಳು..
ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನರಳಿದೆ ನೋಡು,
ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚಂದಿರನಿರುಳು..

ಎದೆ ನೋವ ಮರೆಸುವ ನೆವದಿ,
ಮಧುರವಾಗಿ ಕೊಲುವವಳು..
ಜತನವಾಗಿಟ್ಟ ಕನಸ,
ಕೇಳಿ ನಗೆಯಾಡುವವಳು..

ಇನ್ನೇನು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ನೀ ಹೇಳು…??

— ಗಣೇಶ…

ಕೊರೆವ ಹಾಡಾದ ನಿನ ನೆನಪು,
ಕೊಲುತಿದೆ ಮನವ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ.
ಮುರಿದ ಎದೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ,
ನಗುತಿದೆ ಕಾಲ್ಮುರಿದ ಕವನ.

ಒಲವಿರದ ಮನದ ಮುಗಿಲಲಿ,
ಬತ್ತಿದೆ ನೂರು ಕನಸು.
ಕನಸ ಹನಿಗೆ ಕಾದ ಜೀವಕೆ,
ಬಂದಿದೆ ನನಮೇಲೆ ಮುನಿಸು.

ಯಾರೋ ಗುರಿಯಿರದೆ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣ,
ಬಂದು ನಾಟಿದೆ ನನ್ನೆದೆಯ.
ಸುರಿವ ಪ್ರೀತಿ ನೆತ್ತರ ಕಂಡು,
ಕೆಂಪೆಂದು ಕುಣಿದಿದೆ ನನ ಹೃದಯ.

ಮಗುವ ನಗುವಾದ ನಿನ್ನೊಲವಿಗೆ,
ಇಷ್ಟು ಕೋಪ ಕಲಿಸಿದವರಾರು.
ಎಚ್ಚರ ಇಲ್ಲದ ನನ ಮನವ,
ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರಿಸುವರಾರು.

ಬರಿದೆ ಪದವಲ್ಲದ ಈ ಹಾಡ,
ನೀ ಬಂದು ಕೇಳುವುದೆಂದು.
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಿನುಗಲಿ ನಿನ್ನ ನಗೆಯು,
ನನ್ನ ಮನದ ಮುಗಿಲಲಿ ಇಂದು.

—- ಗಣೇಶ….

ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಂದಿರ ಕೂಡ
ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತ
ನಿನ್ನ ನಗೆ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಮೀಯಲು..

ನಿನ್ನ ನಗೆ ಮುಗಿಲ ಮಳೆಯಿಂದ
ಮತ್ತೆ ಚಿಗಿತ ಜೀವಕ್ಕೆ
ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ?
ನೂರು ಜನ್ಮದ ಬರ ಕಳೆಯಿತು ಬಿಡು,
ನಿನಗೆ ಧನ್ಯವಾದ…

— ಗಣೇಶ…

ಹೀಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ,
ಬರೆದು ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತೇನೆ,
ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದ ಸಂತೋಷಕ್ಕೋ ?
ಬರೆದು, ಭಾವದ ಬಸಿರು ಕಳಕೊಂಡ ನೆಮ್ಮದಿಗೋ ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ..

ಬೆಳದಿಂಗಳು ಕಂಡಾಗ ನಿನ್ನ ನಗು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ,
ನಿನ್ನೊಡನೆ ಕೂತು ಚಂದಿರನ ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ,
ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ
ನಿನ್ನ ನಗೆ ನೆನಪು ಕೊಟ್ಟ ನೋವಿಗೋ ?
ಹೊಳೆವ ಚಂದಿರನ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದಕ್ಕೋ ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ..

ನೀನು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಹೋದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ,
ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಅರಸುತ್ತೇನೆ,
ಯಾಕೋ ಕಾಲ್ಗಳು ಭಾರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ,
ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ನೋಡಿದ ಸಂತಸಕ್ಕೋ ?
ನಿನ್ನ ಹಾದಿಗುಂಟ ನಡೆದ ಆಯಾಸಕ್ಕೋ ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ..

ನಿನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಆದರೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ನಿನ್ನ ಮರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವುದಕ್ಕೋ ?
ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಕಳೆಯಬಾರದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೋ ?
ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ..

                                            — ಗಣೇಶ…

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದೇನೆ
ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣಿಸಲೆಂದು,

ಬೆಳಗಿನೋಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೆರೆವ
ದಿಗಂತದ ಚೆಲುವ ಕೆಂಪು,
ಗರಿಕೆ ತುದಿಯಲಿ ಕುಳಿತ
ಹನಿ ಇಬ್ಬನಿಯ ಹೊಳಪು,

ಸುರಿ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳೆದೆಯಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನದೇ ಹೆಸರು,
ನಕ್ಕು ನಲಿವ ಹೂಗಳೆದೆ ಕಂಪಿಗೆ
ನಿನ್ನದೇ ಉಸಿರು,

ಸುರಿವ ಕಪ್ಪು ಕಾರಿರುಳಿಗೆ
ನಿನ್ನ ನಗೆ ಬೆಳಕು,
ನೀಲಿ ಬಾನ ಒಂಟಿ ಚಂದ್ರಮಗೆ
ನಿನ್ನ ಕಂಗಳದೇ ಸೆಳಕು

ಕನಸು ಕಾಣುವ ಎದೆ ತಿದಿಗೆ ಜೀವ
ನಿನ್ನದೇ ಉಸಿರು,
ಮರೆತಾದರು ಸರಿ ನಿನ್ನೆದೆಯೊಲೊಮ್ಮೆ
ಬರೆದು ಬಿಡು ನನ್ನ ಹೆಸರು…

— ಗಣೇಶ…

ಪಾಪಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯೋಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗ್ತಿ, ಜೀವ ಅನ್ನಿಸ್ತಿ, ಮತ್ತೇನೋ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅನ್ನೊಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕನಸು ಕರಗಿಸಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡ್ತಿ. ನಿನ್ನ ಜತೆ ಕಡಲತೀರದಗುಂಟ ಬರಿದೇ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹಾಗೆ ನಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋ ಆಸೆ ಇದೆ, ಒಂದು ಬೆಳದಿಂಗಳಿರುಳು ಪೂರಾ ನಿನ್ನ ನಗು ನೋಡ್ತಾ ಚಂದ್ರನ್ನ ಗೇಲಿ ಮಾಡ್ತಾ ಚುಡಾಯಿಸೋ ಆಸೆ ಇದೆ, ಮತ್ತೆ ಆಡಿದರೂ ಮುಂದಿನ ಜನ್ನಕ್ಕೂ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ಮಾತಿದೆ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಂಜೊತೆ ಆಡ್ಬೇಕನ್ನೋ ಆಸೆ ಇದೆ, ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳೊಕೆ ಆಗ್ದೇ ಇರೋಷ್ಟು ತುಡಿತ ಇದೆ, ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಆಸೆ ಇದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಜನ್ಮ ಸಾಲ್ದು ಬಿಡು ಆದ್ರೂ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಅಷ್ಟೂ ಜನ್ಮದ ಬದುಕನ್ನ ನಿಂಜೊತೆ ಬದುಕ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ ಇದೆ……. ಯಾವಾಗ್ ಸಿಗ್ತಿ ಹೇಳು……???

                                                — ಗಣೇಶ.